Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: Konin.

Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi. Należy w nim poprawić/wykonać działania: styl – powinien mieć encyklopedyczną formę, napisać artykuł w sposób neutralny. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Konin
Herb Konina
Województwo	wielkopolskie
Powiat	miasto na prawach powiatu
Gmina • rodzaj	Konin miejska
Prawa miejskie	1293
Prezydent miasta	Kazimierz Pałasz
Powierzchnia	82,2 km²
Wysokość	88 m n.p.m.
Ludność (2009) • liczba • gęstość • aglomeracja	79 516[1] 968,6 os./km² ok. 132 237
Strefa numeracyjna	+48 63
Kod pocztowy	62-500 do 62-510
Tablice rejestracyjne	PN (początkowo PKO)
Położenie na mapie Polski Konin
52°13'N 18°16'E / 52.217, 18.267Na mapach: 52°13'N 18°16'E / 52.217, 18.267
Miasta partnerskie	Okmiany Briańsk Czerniowce Doblena Hénin-Beaumont Herne Karłowo Santa Susanna Sundsvall Wakefield
Urząd miejski Pl. Wolności 1 62-500 Konin
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Hasło Konin w Wikisłowniku
Strona internetowa miasta

Konin – miasto na prawach powiatu w środkowej Polsce, położone w Dolinie Konińskiej nad rzeką Wartą, we wschodniej części województwa wielkopolskiego. Siedziba powiatu konińskiego. W latach 1975–1998 stolica województwa konińskiego. Według danych GUS z 2009, miasto posiada 79 516 mieszkańców.

Konin jest największym ośrodkiem przemysłowym Konińskiego Zagłębia Węgla Brunatnego. Obecność złóż węgla brunatnego w pobliżu miasta zadecydowała o powstaniu Zespołu Elektrowni Pątnów-Adamów-Konin, który dostarcza ok. 8,5% wytwarzanej w Polsce energii elektrycznej^[2]. 3 spośród 4 elektrowni należących do Zespołu położone są na obszarze Konina. W mieście znajduje się również jedyna w Polsce huta aluminium, która wykorzystuje znaczną część energii elektrycznej produkowanej przez konińskie elektrownie, z uwagi na energochłonność hutnictwa aluminium.

W Koninie znajduje się port rzeczny łączący miasto z Morzem Bałtyckim.

edytuj Historia

edytuj Szlak bursztynowy w Wielkopolsce Wschodniej i na Kujawach

Koło wozu rzymskiego

Dla starożytnych cywilizacji bursztyn był niezwykle fascynujący. Bałtyckie złoto znane było nie tylko w Rzymie i Grecji, ale także w Babilonie i Egipcie. Tales z Miletu przypisywał bursztynowi... posiadanie duszy. Wnioskował to na podstawie obserwacji naelektryzowanego bursztynu, przyciągającego do siebie drobne ciała, elektryzującego się ujemnie bardzo korzystnie dla człowieka. Nazwa elektryczność pochodzi od greckiego słowa elektron, oznaczającego bursztyn. Najstarsze szlaki bursztynowe kształtowały się już w epoce brązu (1700-650 p.n.e.). W III w. p.n.e. szlak bursztynowy do brodu na Wiśle w Otłoczynie spopularyzowali Celtowie a po nich (I-IV w. n.e.) przejęli go i rozwinęli Rzymianie.

Szlak Bursztynowy przez Polskę

Nie istniał jeden ściśle wytyczony trakt łączący Cesarstwo rzymskie z terenami nadbałtyckimi. Szlaki te rekonstruuje się na podstawie znalezisk archeologicznych. Wyznaczają je skupiska osadnicze i ciągi rzeczne, łatwiejsza możliwość przeprawy przez bród dużych rzek a przede wszystkim przedmioty wymiany handlowej, zwłaszcza rzymskie importy (naczynia z brązu, szkło, ceramika i numizmaty). Szlak bursztynowy połączył wybrzeże Adriatyku i Bałtyku, Cesarstwo rzymskie z nieznanymi krainami dalekiej Północy, tajemniczym Barbaricum. Szlak obsługiwał również zaopatrzenie Rzymian w skóry, futra, ryby, miód a także sól i pierze. „Towarem”, w który obfitowały tereny „Barbaricum” byli niewolnicy, mogli oni sami nieść inne towary. Sprzedawano więc jeńców a nawet członków własnego plemienia. Dla osad znad Tążyny i Wisły było to szansą rozwoju i kontaktu ze światem, uczenia się od nich. Spowodowało to rozwinięcie w ramach grupy przeworskiej tzw. grupy kruszańskiej (nazwa od miejscowości Krusza Zamkowa. Grupa ta znała już koło garncarskie i charakteryzowała się wysokim poziomem metalurgii, używała żarna do produkcji mąki, pojawiły się nowe obrządki religijne. Znajdywanie monet rzymskich w Otłoczynie świadczy o bardzo ożywionych stosunkach handlowych przy okazji sprowadzania bursztynu.

Szlak bursztynowy prowadził z Akwilei nad Adriatykiem przez Przełęcz Piro (Hrusica – 867 m n.p.m.), Emone (Lublana), Poetoovio (Ptuj), Scarabantie (Sopron) i punkt wypadowy z Imperium Rzymskiego na tereny barbarzyńskie – leżące na „limesie” miasto Carnuntum a dalej przez naddunajskie faktorie, Czechy i Morawy, Bramę Morawską na Śląsk do Wrocławia lub Opola nad Prosnę na Kalisz. Stąd droga prowadziła w górę Swędrni do Powy lub Czarnej Strugi i z biegiem tej rzeki do przeprawy przez rzekę Wartę w rejonie Konina a dalej wzdłuż rzeki Noteć nad Jezioro Gopło do Kruszy Zamkowej i wdłuż rzeki Tążyny do Otłoczyna. Cytowane studia wniosły szczegółowy wizerunek kujawskiego odcinka szlaku.Jego przebieg wyznaczają m.in. "wysepki osadnicze", zajmujące powierzchnie o średnicy 1,5-2,5 km, rozmieszczone w regularnych odstępach mniej więcej około 20 km od siebie. W sumie na odcinku Konin – Otłoczyn spotykamy pięć takich skupień; zlokalizowanych w rejonie Paniewa, Kościeszek, Kruszy Zamkowej oraz Gąsek i Opok.

Poszczególne skupienia, a ściślej biorąc ich osady centralne pełniły funkcje punktów etapowych, tj. punktów zatrzymania się wędrujących szlakiem bursztynowym podróżnych, gdzie mieściły się też stacje wymiany towarów. Ostatnim jednym z kluczowych punktów w organizacji kujawskiego odcinka szlaku bursztynowego – w jego najbardziej znanej, złożonej wersji; ze schyłku starożytności – jest przeprawa w Otłoczynie. Przeprawa kończy fragment szlaku zawartego pomiędzy Wartą a Wisłą, którego centralny system osadniczy usytuowany był w rejonie Kruszy Zamkowej koło Inowrocławia. System ów w efekcie najnowszych badań prof. Aleksandry Cofta-Broniewskiej można identyfikować ze znanym z przekazu Ptolemeusza emporium Askaukalis. Z rejonu emporium znane są najbardziej złożone kompleksy źródeł dokumentujących miejscowe bursztyniarstwo. Liczne znaleziska przedmiotów oraz pochówków z czasów rzymskich wskazują na to, że rejon Konina także był ważnym punktem na trasie szlaku bursztynowego. Według badań prof.Aleksandry Cofta-Broniewskiej to właśnie Konin należy utożsamiać z Setidavą.

edytuj Początki miasta

Pierwsza wzmianka o mieście Koninie (wójcie Gosławie z Konina) pochodzi z 1293 r. Konin był początkowo osadą na wyspie wśród rozlewisk Warty strzegącą brodu a następnie mostu (pierwsza wzmianka z 1328 r.) na szlaku między Kaliszem a Kruszwicą. Miasto zostało zniszczone przez Krzyżaków w 1331 r., następnie odbudowane na polecenie Kazimierza Wielkiego w latach 1333-1370. Wtedy to zostało otoczone murem i stało się siedzibą powiatu sądowego (starosta rezydował w obecnie już nie istniejącym zamku). Miasto dobrze rozwijało się w XV i XVI w.

W XVII w. nadeszło pasmo klęsk: epidemia (1628-1631), seria pożarów oraz okupacja i złupienie miasta przez Szwedów (1655).

Do 1793 Konin leżał w województwie kaliskim, w wyniku II rozbioru Polski znalazł się na obszarze zaboru pruskiego, od 1795 w departamencie kaliskim Prus Południowych, a po 1807 w departamencie kaliskim Księstwa Warszawskiego. Po kongresie wiedeńskim Konin znalazł się w województwie kaliskim Królestwa Polskiego, a po 1837 w guberni kaliskiej. W latach 20. XIX wieku powstało wiele nowych budynków. Ostatecznie rozebrane zostały resztki zamku, a w jego miejscu powstała dzielnica żydowska. W czasie powstania styczniowego w 1863 w okolicy miało miejsce kilka potyczek i bitew; po powstaniu miasto zostało objęte represjami władz rosyjskich.

W okresie popowstaniowym miasto rozwija się pomyślnie. Powstaje fabryka maszyn rolniczych i inne, drobne zakłady. Już w 1905 uruchomiona została centrala telefoniczna. Zabudowa sięgała poza średniowieczne granice. Rozrastają się przedmieścia: Kaliskie, Kolskie i Słupeckie. Trwał proces brukowania ulic, a od 1916 (wybudowanie elektrowni miejskiej) elektryfikacji miasta.

edytuj Czasy współczesne

11 listopada 1918 miała miejsce strzelanina na Placu Wolności w Koninie. W tym dniu budynek szkoły handlowej, znajdującej się w kamienicy Zemełki, został przejęty przez POW. Wiadomość ta zgromadziła tłum uczniów przed budynkiem. W tym czasie żołnierze POW udali się do gmachu starostwa z prośbą o wydanie broni. Jeden z niemieckich urzędników zadzwonił do koszar z prośbą o interwencję. Przybyli żołnierze, zastawszy tłum na placu otworzyli w jego kierunku ogień. W wyniku salwy zginęło 5 osób, a dwie następne zmarły w szpitalu. Pogrzeb ofiar przerodził się w dużą manifestację uczuć patriotycznych. W 1984 na kamienicy osłonięto tablicę ku czci ofiar^[3].

Po odzyskaniu niepodległości Konin był kilkunastotysięcznym miastem powiatowym położonym na uboczu uczęszczanych szlaków komunikacyjnych. Ożywienie gospodarcze przyniosła budowa linii kolejowej Poznań–Kutno oraz kanału Warta–Gopło (lata 20.).

W czasie II wojny światowej Konin był siedzibą niemieckich władz powiatowych i należał do ziem włączonych do terenów III Rzeszy (jako część Kraju Warty). W czasie okupacji Niemcy dokonali w okolicznych lasach eksterminacji ludności żydowskiej, która w 1939 r. stanowiła ok. 21% ogółu mieszkańców miasta.

Po wojnie miasto bardzo się rozwinęło pod względem liczby ludności i obszaru – miało to związek z odkryciem w okolicy złóż węgla brunatnego i powstaniem kopalń, elektrowni oraz huty aluminium, jak również szeregu zakładów pomocniczych (takich jak np. Fabryka Urządzeń Górnictwa Odkrywkowego).

Konin był stolicą województwa konińskiego w latach 1975-1998. Od 1 stycznia 1999 r. jest siedzibą powiatu grodzkiego.

edytuj Demografia

• Wykres liczby ludności Konina na przestrzeni ostatnich 6 stuleci^[4][5]

Największą populację Konin odnotował w 2000 r. – wg danych GUS 83 517 mieszkańców^[6].

edytuj Zabytki

edytuj Starówka

(część Konina położona na lewym brzegu Warty)

Słup Koniński

Rynek w Koninie

Dawny Hotel Litewski

Kościół św. Andrzeja

Ratusz w Koninie

Dawniej budynek Starostwa Powiatowego a obecnie Urząd Miasta

Synagoga i Żydowski "dom nauki" znajdujący się obok synagogi

• Słup Koniński – najstarszy znak drogowy w Europie Środkowo-Wschodniej. Mieści się przy kościele św. Bartłomieja na konińskiej Starówce. Inskrypcja na nim głosi, że został ufundowany przez komesa Piotra Włostowica? w 1151 r. Pierwotnie (do 1828 r.) umiejscowiony był w okolicach konińskiego zamku na obecnym Pl. Zamkowym, dawniej zwanym Rynkiem Garncarskim. Wskazywał połowę drogi z Kalisza do Kruszwicy. Na 2010 r. zaplanowano jego renowację^[7].
• Kościół św. Bartłomieja, gotycki, o układzie bazylikowym, trójnawowy. Pochodzi z XIV w. Od południowej strony kaplice gotycka NMP i renesansowa koninianina Jana Zemełki, w której znajdują się bogato intarsjowane stalle z ornamentami roślinnymi, ptakami i jednorożcami oraz gotycka rzeźba Matki Boskiej z XVI w. W kruchcie bocznej z 1866 r. znajduje się gotycka kropielnica. Sklepienia: siatkowe w prezbiterium i gwiaździste w nawach. Polichromię i witraże wykonał w latach 1908-1910 Eligiusz Niewiadomski, późniejszy zabójca pierwszego prezydenta RP Gabriela Narutowicza. Drzwi frontowe posiadają brązowe maszkarony z XV w., w kształcie lwich głów. Kościół przyozdobiony jest pomnikami:
  • epitafium Mikołaja Grochowskiego, wykonane z alabastru,
  • pomnik Stanisława Przyjemskiego, marszałka wielkiego koronnego, styl późnorenesansowy,
  • pomnik Krzysztofa Przyjemskiego,
  • krzyż kamienny, wmurowany w północnej skarpie, wykonany z piaskowca, jeden z kamieni milowych na drodze Kalisz – Kruszwica.

W skarbcu kościelnym znajduje się kielich z 1536 r., wykonany przez konińskiego mistrza złotnika – Bartłomieja. W pobliżu znajdują się dzwonnica z 1878 r. oraz słup koniński (patrz wyżej).

• Dzwonnica kościoła św. Bartłomieja z 1878 r., ufundowana przez koninianina Walentego Modrzejewskiego
• Plebania kościoła farnego, wybudowana w stylu klasycystycznym w pocz. XX w., ozdobiona pilastrami jońskimi.
• Zespół klasztorny oo. Reformatów:
  • Klasztor oo. Reformatów, wybudowany w 1733 r., na planie podkowy, z wirydarzem pośrodku. Posiada dwie kondygnacje, oddzielane gzymsem kordonowym. U zbiegu skrzydeł północnego i wschodniego znajduje się rotunda na cokole (pierwotnie biblioteka).
  • Kościół św. Marii Magdaleny, wybudowany w 1727 r. Barokowy. Posiada jedną nawę i trzy późnobarokowe ołtarze z połowy XVIII w. W kościele znajdują się też dwie zabytkowe rzeźby: ludowa Pieta Chrystusa Frasobliwego z 1430 r. oraz gotycka Madonna z Dzieciątkiem z 1490 r.
• klasycystyczny ratusz, zaprojektowany przez Andrzeja Pelletiera, został wybudowany między 1796 a 1803 na ówczesnym rynku, o średniowiecznym układzie urbanistycznym i kształcie mocno wydłużonego wrzeciona na osi N-S. Ze względu na ograniczoną szerokość rynku, rozchodzące się jezdnie, przyległe do ścian ratusza, "uformowały" nietypowe ustawienie bocznych ścian i dlatego rzut tego 2-kondygnacyjnego budynku ma kształt trapezu. Dach jest 4-spadowy, pokryty dachówką, ale przez nietypowy rzut posiada unikatowe połacie boczne – płaszczyzny prostokreślne o kształcie paraboloid hiperbolicznych. Ratusz ma nadbudowaną osiemnastowieczną wieżą zegarową licowaną drewnem (zegar pochodzi z klasztoru w Lądzie). Fronton z 4 kolumnami doryckimi wielkiego porządku i trójkątnym tympanonem z herbem Konina. Wnętrza przyozdobione są witrażami z początku XX w., a sufit Sali Rady Miejskiej – stiukowym plafonem.
• Jatki Miejskie, wybudowane w stylu klasycystycznym w początku XIX w., ozdobione kolumnadą w stylu doryckim. Obecnie pełnią funkcję sali ratuszowej
• Synagoga, wybudowana w latach 1825-1829, nawiązuje w stylu do budowli bizantyjskich.Pierwotnie budynek stanowił bryłę na planie prostokąta. W 1883 roku do strony północnej na całej długości dobudowano dwukondygnacyjny element z przeznaczeniem na salę modlitw dla kobiet, a w części zachodniej przedsionek. Znajdowała się tam biblioteka miejska, która została przeniesiona na ulicę Dworcową.
• Żydowski "dom nauki" ("bes medresz" – "bet ha-midrasz") znajdujący się obok synagogi, zbudowany w 1883 roku. Obecnie znajduje się w nim oddział Miejskiej Biblioteki Publicznej.
• Rynek (dawniej zwany Rynkiem, Dużym Rynkiem, Rynkiem Pierwszym, obecnie Plac Wolności). Do 1786 r. na jego środku stał ratusz.
  • Kamienica Jana Zemełki, wybudowana w końcu XVI w. Była pierwszym murowanym budynkiem świeckim w mieście. Cechy renesansowe utraciła w kilku przebudowach. Dwukondygnacyjna, z dwuspadowym dachem. Sklepienia: beczkowe w sieni i piwnicach, a kolebkowo-krzyżowe w piwnicach i na parterze.
  • Gmach Starostwa Powiatowego w Koninie. Budynek o wyraźnych cechach klasycystycznych, kryty dachem naczółkowym, powstał w 1828 r. wg projektu architekta T. K. Pelletier'a, Budowniczego Obwodu Konińskiego. Miał być siedzibą władz rozległego obwodu konińskiego. Obwód tworzyły ówczesne powiaty koniński i pyzderski, z których w 1866 r., po reformie administracyjnej zaboru rosyjskiego, utworzono po raz pierwszy w historii powiaty kolski, turecki i słupecki. Powiat koniński wydatnie zmniejszono, a pyzderski zniknął na zawsze.
  • Kamienica klasycystyczna na narożniku Pl. Wolności i ul. Zofii Urbanowskiej ozdobiona pilastrami jońskimi oraz tympanonem z wieńcem i datą 1840. Przed II wojną światową mieścił się w niej Hotel Litewski.
  • Kamienica zwana "Grodzką" klasycystyczna z I poł. XIX w. na Placu Wolności, ornamentowana pilastrami jońskimi oraz ozdobiona gankiem z dwustronnymi schodami. W czasach carskich więzienie (więziono tam legendarnego kapucyna ks. Maksymiliana Tarejwę, dowódcę powstania styczniowego na ziemi konińskiej). Przed II wojną światową mieścił się w niej Hotel Polski.
• Zajazd "Pod Jelonkiem" położony na skrzyżowaniu ul. Kolskiej i 3 Maja. Wybudowany w końcu XVIII w. Długi, narożnikowy, jednokondygnacyjny budynek z poddaszem posiadający skromne cechy klasycystyczne. Nad wjazdem na podwórze zachowany herb zajazdu – jelonek.
• Zespół kamienic staromiejskich, dwu- i trzykondygnacyjnych, rzadziej jednokondygnacyjnych. Budowane od XVI do XX w. Większość zabudowy z początku i I poł. XIX w. W Rynku (obecnie Plac Wolności) 6 stylowych kamienic klasycystycznych, w dalszych okolicach klasycyzujące, np. stylowa kamienica rejenta Sikorskiego z II poł. XIX w., kamienica Essowej z ok. 1850 r., neoklasycystyczna kamienica "Stary Dom", kamienice przy ulicy 3 maja i na Placu Zamkowym.
• Kościół ewangelicko-augsburski Świętego Ducha i jego plebania z XIX w.
• Eklektyczny pałac E. Reymonda z 1880 r.
• Budynek dawnego więzienia z XIX w., obecnie Centrum Kształcenia Ustawicznego
• Dworek Zofii Urbanowskiej, pisarki, honorowej obywatelki miasta, z 2 poł. XIX w.
• Park Miejski im. Fryderyka Chopina z poł. XIX w. Najstarszy park w mieście, posiada liczne okazy starego drzewostanu, zwierzyniec, place zabaw dla dzieci.
• Elektrownia miejska, wzniesiona przez Niemców w 1916 r., dawniej mieszcząca również łaźnie
• Most Toruński

edytuj Gosławice

Zamek w Koninie-Gosławicach i znajdujący się obok zamku Skansen

• Zamek, wybudowany w latach 1420-1426 przez biskupa poznańskiego Andrzeja Łaskarza herbu Godzięba, gotycki. Rezydencję typu dwór obronny zbudowano bez wieży. Pierwotnie zachowały się mury do wysokości I piętra oraz mur zewnętrzny. Po odrestaurowaniu w 1978-1986 siedziba Muzeum Okręgowego.
• Skansen budownictwa wiejskiego w sąsiedztwie zamku – wiatraki, kuźnia, stodoły oraz zrekonstruowany dworek z XIX w. Dwukondygnacyjny, o konstrukcji szachulcowej, kryty dwuspadowym dachem łamanym.
• Kościół św. Andrzeja Apostoła w Gosławicach, gotycko-neogotycki. Ufundowany przez właściciela Gosławic biskupa poznańskiego Andrzeja Łaskarza herbu Godzięba. Zbudowany na planie krzyża greckiego. Sklepienie palmowe wspiera centralnie usytuowana kolumna. Do ośmiobocznej nawy przylegają tworząc ramiona krzyża: prezbiterium, dwie kaplice i kruchta. Wewnątrz kościoła są trzy neogotyckie ołtarze z końca XIX w. oraz ośmioboczna chrzcielnica kamienna z początku XVI w. Kościół częściowo zrujnowany w XVII w. został odbudowany w latach 1755-1775. Dachy i wieżyczka w stylu neogotyckim pochodzą z końca XIX w, w końcu XX w. dokonano renowacji dachu oraz przebudowano wieżyczkę, podwyższając ją.
• Spichlerz – zbudowany w stylu klasycystycznym w 1838 roku przez Hektora Kwileckiego, właściciela dóbr Gosławice
• Budynek Gorzelni z XIX wieku

edytuj Morzysław

Kościół św. Wojciecha

• neobarokowy kościół św. Wojciecha z 1905-1914, wzniesiony częściowo na fundamentach starszej świątyni z XVIII w.

edytuj Centrum

Nieczynna wieża ciśnień przy dworcu PKP w Koninie (obecnie galeria "Wieża Ciśnień")

Skrzyżowanie Alei 1 Maja z ulicą Dworcową w Koninie

Most Unii Europejskiej w Koninie

• zabytkowe wieże ciśnień: jedna z początku lat 20. XX w. położona przy dworcu PKP (obecnie galeria Wieża Ciśnień), druga z początku lat 40. XX w. przy ulicy Parowozownia
• dworek z pocz. XX w. przy Alejach 1 Maja – dawny pałacyk ślubów – obecnie w odrestaurowanym dworku mieści się hotel "Pałacyk"
• dworek z pocz. XX w. przy ul. Bydgoskiej 7 – obecnie w odrestaurowanym dworku mieści się siedziba firmy "Provident"

edytuj Kościoły i związki wyznaniowe

W Koninie działa się 10 kościołów rzymskokatolickich oraz 4 protestanckie, w tym tzw. Sala Królestwa Świadków Jehowy. Do 1924 roku na północnym skrawku Placu Wolności stała pułkowa cerkiew prawosławna wybudowana ok. 1890 r., rozebrana w latach 20. XX w.

edytuj Kościoły rzymskokatolickie

• pw.św. Bartłomieja (kościół farny)
• pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus
• pw. św. Marii Magdaleny
• pw. bł. Jerzego Matulewicza
• pw. św. Maksymiliana Kolbego
• pw. św. Wojciecha
• pw. św. Faustyny
• pw. św. Andrzeja Apostoła
• pw. NMP Królowej Polski
• pw. Miłosierdzia Bożego

edytuj Kościoły protestanckie

• Ewangelicko-Augsburski pw. św. Ducha
• Chrześcijan Baptystów
• Zielonoświątkowy
• Świadkowie Jehowy

edytuj Buddyzm

• Buddyjski Związek Diamentowej Drogi Linii Karma Kagyu

edytuj Cmentarze

• Komunalny
• Parafialny pw. św. Andrzeja Apostoła
• Parafialny pw. św. Wojciecha
• Parafialny pw. św. Bartłomieja
• Wojskowy przy parafii pw. Miłosierdzia Bożego
• Wojskowy z lat I wojny światowej
• Żydowski
• Cmentarz parafialny w Gosławicach-Cukrowni

Najstarszym konińskim cmentarzem jest cmentarz parafii pw. św. Bartłomieja przy ulicy Kolskiej. Znajdują się tam groby z pocz. XIX w.: katolickie, protestanckie i prawosławne. Tu mieści się też grobowiec konińskiej powieściopisarki Zofii Urbanowskiej.

edytuj Turystyka

Ta sekcja wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji od 2010-04. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Konin to miasto atrakcyjne turystycznie z powodu swojego usytuowania w pobliżu jezior polodowcowych. Nad brzegami istnieje dobrze rozwinięta sieć wypożyczalni sprzętu wodnego, restauracji, hoteli i domków letniskowych. Amatorów wędrówek pieszych i rowerowych zainteresują szlaki w rejonie Złotej Góry i lasów Puszczy Bieniszewskiej, obfitujące w ostoje rzadkich gatunków flory i fauny. Także amatorzy ornitologii znajdą tutaj coś dla siebie – Nadwarciański Park Krajobrazowy jest miejscem licznie odwiedzanym przez ptactwo w czasie wiosennych i jesiennych migracji. Samo miasto jest warte zwiedzenia. Konińska Starówka posiada liczne zabytki, będące świadectwem jej wielowiekowej historii. W ostatnim czasie władze miasta realizują program "rewitalizacji starej części miasta", mający na celu przywrócenie świetności tej dzielnicy. Na terenie Konina jest oddanych do użytku kilkanaście kilometrów ścieżek rowerowych, kolejne są w budowie. Corocznie, w czerwcu, odbywa się Międzynarodowy Dziecięcy Festiwal Piosenki i Tańca, w którym uczestniczą wykonawcy z Europy oraz miast partnerskich.

edytuj Rekreacja

edytuj Kluby sportowe

• Konińskie Ludowe Towarzystwo Cyklistów KLTC Konin
• MKS MOS Konin
• Klub Bokserski "Zagłębie"
• Klub Sportowy "Avans Górnik"
• Klub Sportowy "Medyk"
• AZS PWSZ Konin
• Koniński Klub Szermierczy
• Cukrowniczy Klub Sportowy "Sparta"
• Parafialny Klub Sportowy "Maksymilian"
• Klub Żeglarski "Energetyk"
• Klub Żeglarski Kopalni Węgla Brunatnego
• TS-R Hetman Konin
• SZSiR "Start" Konin

edytuj Obiekty sportowe

• Stadion Miejski im. Złotej Jedenastki Kazimierza Górskiego
• Stadion KS "Avans Górnik" (dawniej "Górnik") Konin
• Stadion lekkoatletyczny przy PWSZ w Morzysławiu
• Hala Sportowa MOSiR
• Basen MOSiR
• Miejski Obiekt Sportu i Rekreacji Hala "Rondo"
• Ośrodek szermierczy
• Korty tenisowe TKKF "Lokator"
• Hala sportowa MKS MOS

edytuj Odpoczynek

• Prestiz Spa – Centrum Spa oraz odnowy biologicznej

edytuj Kultura

edytuj Biblioteki

• Biblioteka PWSZ
• Miejska Biblioteka Publiczna, filie 2 – 12, filia muzyczna, filia dla niewidomych, filia dla dzieci
• Miejska Biblioteka Pedagogiczna

edytuj Galerie

• "Giotto"
• "Wieża ciśnień"
• "Przegląd koniński"
• "Łaźnia"
• "Wieża bez ciśnień"
• "Pod Biblioteką"
• "Zakątek"

edytuj Ośrodki kultury

• Centrum Kultury i Sztuki
• Koniński Dom Kultury
• Młodzieżowy Dom Kultury
• Osiedlowy Dom Kultury Zatorze
• Dom kultury Oskard
• Centrum Kultury Chrześcijańskiej
• Klub "Energetyk"
• Klub "Hutnik"

edytuj Chóry

• Konin Gospel Choir

edytuj Orkiestry

• Orkiestra Konin

edytuj Kina

• "Centrum"
• "Helios"
• "Oskard"
• "Polonia" (aktualnie nieczynne)
• "ELKO" (aktualnie nieczynne)
• "Górnik" (aktualnie nieczynne)

edytuj Muzea

• Muzeum Okręgowe

edytuj Najważniejsze imprezy artystyczno-kulturalne

• Międzynarodowy Dziecięcy Festiwal Piosenki i Tańca
• Międzynarodowy Festiwal Muzyki Gospel "Gospel nad Wartą"
• Ogólnopolski Konkurs Pianistyczny dla Szkół Muzycznych
• Ogólnopolski Festiwal Pianistyczny "Chopinowskie Interpretacje Młodych"
• Ogólnopolski Konkurs Filmów Amatorskich
• Ogólnopolski Konkurs Gitary Klasycznej
• Ogólnopolski Festiwal Śpiewających Żeglarzy "Złota Szekla"
• Ogólnopolski Konkurs Poetycki o "Nagrodę Milowego Słupa"
• Festiwal Jazzonalia

edytuj Edukacja

Przedszkola:

• Przedszkola: 1, 2, 4, 5, 6, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 25, 31, 32

Przedszkola Prywatne:

• Przedszkola: * "Misiowa Kraina"

Szkoły Podstawowe:

• Szkoły Podstawowe: 1, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 11, 12, 15

Gimnazja:

• Gimnazja nr. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 oraz 2 niepubliczne

Szkoły średnie:

• Licea:
• I im. Tadeusza Kościuszki
• II im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego
• III im. Cypriana Kamila Norwida
• Konińskie Centrum Edukacyjne

• Zespół Szkół Górniczo-Energetycznych
• Zespół Szkół Technicznych i Hutniczych
• Zespół Szkół Budowlanych
• Zespół Szkół Centrum Kształcenia Ustawicznego
• Zespół Szkół im. M. Kopernika

Szkoły wyższe:

• Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Koninie
• Wyższa Szkoła Kupiecka w Łodzi, wydział zamiejscowy w Koninie
• Wyższa Szkoła Umiejętności Społecznych w Poznaniu, wydział zamiejscowy w Koninie
• Politechnika Poznańska, wydział zamiejscowy w Koninie
• Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi, wydział zamiejscowy w Koninie

Inne instytucje oświatowe:

• Kuratorium Oświaty w Poznaniu – Delegatura w Koninie
• Szkoła Muzyczna I i II Stopnia im. I. J. Paderewskiego w Koninie

Placówki oświatowe:

• Bursa Szkolna nr 1 im. Ryszarda Michalskiego
• Centrum Kształcenia Praktycznego
• Centrum Kształcenia Ustawicznego im. Stefana Batorego
• Międzyszkolny Ośrodek Sportowy
• Miejska Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna
• Miejski Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli
• Młodzieżowy Dom Kultury
• Ośrodek Szkolno-Wychowawczy im. Janusza Korczaka
• Schronisko Młodzieżowe

edytuj Transport

edytuj Transport drogowy

Konin jest znaczącym węzłem komunikacyjnym. Miasto przecina droga krajowa nr 92 (dawna droga krajowa nr 2) łącząca Nowy Tomyśl z Łowiczem i droga krajowa nr 25 z Bobolic do Oleśnicy. Tuż przy południowej granicy Konina przebiega autostrada A2 Berlin-Moskwa. Połączenie z autostradą zapewniają dwa węzły: Modła i Żdżary.

• Droga krajowa nr 25: Bobolice – Bydgoszcz – Inowrocław – Konin – Kalisz – Ostrów Wielkopolski – Oleśnica
• Droga krajowa nr 72: Konin – Turek – Łódź – Rawa Mazowiecka
• Droga krajowa nr 92: Nowy Tomyśl – Poznań – Września – Konin – Łowicz (alternatywna dla autostrady A2)
• Droga wojewódzka nr 264: Konin – Kleczew
• Droga wojewódzka nr 266: Konin – Sompolno – Piotrków Kujawski – Radziejów – Aleksandrów Kujawski

edytuj Transport kolejowy

Początki kolei żelaznych w Koninie sięgają lat 20. XX w. W listopadzie 1921 oddano do użytku 111 km 2-torową linię kolejową Kutno-Konin-Strzałkowo^[8].

Obecnie Konin jest ważnym węzłem kolejowym na 475 km 2-torowej zelektryfikowanej linii kolejowej Frankfurt nad Odrą-Poznań–Kutno–Warszawa Zachodnia, będącym częścią międzynarodowej trasy E20 Berlin-Moskwa. Miasto posiada dobrze rozbudowane bocznice kolejowe oraz tereny przeznaczone na inwestycje z wykorzystaniem trasy. Dawniej (od maja 1974 do stycznia 1996) funkcjonowała w ruchu pasażerskim 14,3 km linia kolei normalnotorowej z centrum miasta przez Niesłusz, Marantów, Maliniec, Gosławice, Pątnów do Kazimierza Biskupiego. Własne normalnotorowe linie kolejowe posiada także KWB Konin, do przewozu węgla brunatnego z odkrywek do elektrowni Pątnów i Konin - ponad 100 km szlaków o napięciu 2,4 kV, z czego najdłuższe to:

• Lubstów/Kramsk-Drzewce-elektrownia Konin
• Kleczew-Pątnów

Stacje kolejowe

• PKP Konin
• PKP Konin-Zachód

edytuj Transport wodny

Rzeka Warta oraz Kanał Ślesiński umożliwiają komunikację drogami wodnymi z głównymi rzekami Polski: Wisłą i Odrą. W dzielnicy Morzysław znajduje się port rzeczny oraz śluza.

edytuj Komunikacja Miejska

Miejski Zakład Komunikacji (MZK Konin) zapewnia przewozy autobusowe na terenie miasta i jego najbliższych okolic. Obsługuje 18 linii, mając do dyspozycji 48 autobusów, w tym 45 niskopodłogowych.

edytuj Gospodarka

Konin to jeden z najważniejszych ośrodków przemysłu w Polsce, główny ośrodek Konińskiego Zagłębia Węgla Brunatnego. W północnej części miasta zlokalizowana jest jedyna w Polsce huta aluminium, zaspokajająca blisko 50% krajowego zapotrzebowania na ten surowiec^{potrzebne źródło}. Dwie konińskie elektrownie oraz nowo wybudowana elektrownia Pątnów II produkują blisko 10% mocy krajowej^{potrzebne źródło}. W dobrym tempie rozwija się działalność usługowo-handlowa oraz pozostałe gałęzie przemysłu. W podkonińskim Starym Mieście inwestuje coraz więcej firm, także z kapitałem zagranicznym, wykorzystując dogodne położenie w pobliżu autostrady.

Elektrownia "Pątnów"

edytuj Dzielnice i osiedla

• Część lewobrzeżna (tzw. stary Konin)
  • Wilków
  • Pawłówek
  • Przydziałki
    • Osiedle Władysława Sikorskiego
    • Osiedle Przydziałki
    • Osiedle Armii Krajowej (Hajmat)
    • Osiedle Jana Zemełki
  • Starówka
  • Przedmieście Kolskie
  • Osiedle Romana Dmowskiego
  • Krykawka (nazwa zapomniana}
  • Osada-Konin
  • Pociejewo (nazwa zapomniana, tzw. Wyspa)

• Część prawobrzeżna (tzw. nowy Konin)
  • Nowy Dwór
  • Chorzeń
  • Kaszuba(czec miasta za dzielnica Chorzen)
  • Czarków (obecnie okolice dworca PKP)
  • Osiedle I
  • Osiedle II
  • Osiedle III
  • Osiedle IV im. Legionów
  • Osiedle V
  • Osiedle Va
  • Zatorze
  • Kurów (obecnie tereny spacerowe nad Wartą)
  • Glinka
  • Morzysław
  • Grójec
  • Laskówiec
  • Niesłusz
  • Marantów
  • Międzylesie
  • Maliniec
  • Sulanki
  • Gosławice
  • Gaj
  • Beniów
  • Pątnów
  • Cukrownia Gosławice
  • Łężyn
  • Janów

edytuj Okolice Konina

W okolicy Konina dominuje krajobraz polodowcowy z licznymi jeziorami, lasami, pagórkami, łąkami. Cześć terenów jest zajęta przez kopalnie odkrywkowe węgla brunatnego lub przez hałdy czy jeziora będące efektem działalności górniczej. Szkody wyrządzone przez kopalnię, są stopniowo rekultywowane. W okolicy znajduje się kilka rezerwatów przyrody, m.in. Rezerwat przyrody Mielno, Rezerwat przyrody Pustelnik, rezerwat Sokółki czy krajobrazowy rezerwat, położony na pagórkach złotogórskich. Wart zobaczenia jest Nadwarciański Park Krajobrazowy, zwłaszcza w okresie migracji ptaków, kiedy to można zobaczyć blisko 153 gatunki ptactwa krajowego. Cennym obszarem jest Dolina Warty, będąca częścią Pradoliny Warszawsko-Berlińskiej, włączona w program Natura 2000. Na północny zachód od Konina leży Powidzki Park Krajobrazowy, z największym jeziorem Wielkopolski- Jeziorem Powidzkim, chętnie odwiedzanym przez turystów.

Odkrywka KWB Konin

W pobliżu Konina warte zobaczenia są:

• Klasztor oo. Kamedułów w Bieniszewie,
• Kazimierz Biskupi,
• Sanktuarium Maryjne w Licheniu Starym,
• Pałac biskupów poznańskich w Ciążeniu
• Pałac w Lubstowie
• Kościół pw. św. Piotra i Pawła z XIII w. w Starym Mieście,
• Sanktuarium Matki Boskiej Pocieszenia w Kawnicach,
• Pałac w Kościelcu,
• Kościół św. Jakuba Apostoła w Golinie,
• Kompleks klasztorny w Lądzie,
• Pałac Bronikowskich w Żychlinie,
• Zespół parafii Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Żychlinie,
• Łuk triumfalny na cześć Napoleona w Ślesinie,

W północnej części Konina (Gosławice, Pątnów) znajduje się zespół jezior z kompleksem rekreacyjno-wypoczynkowym (kluby żeglarskie, wioślarskie, przystanie). Wykorzystywanie wód ze zbiorników przez sąsiednie elektrownie powoduje, że ich temperatura jest wyższa niż w akwenach naturalnych (głównie wskutek wykorzystania wody do chłodzenia turbin pobliskich elektrowni). W celu zapobieżenia eutrofizacji jezior Pątnowskiego i Gosławskiego wykorzystywanych przez elektrownie, wprowadzono do nich niewystępujące w regionie naturalnie ryby – amury, co stanowi sporą atrakcję wędkarską. Funkcje rekreacyjne uzupełnia pobliski Ślesin z koloniami domków letniskowych.

edytuj Ludzie związani z Koninem

 Z tym tematem związana jest kategoria: Ludzie związani z Koninem.

edytuj Ciekawostki

• W 2008 roku wypuszczono w obieg monetę 2 – złotową z serii "historyczne Miasta w Polsce", przedstawiającą słup koniński.

edytuj Media

• Przegląd Koniński
• Kurier Koniński
• Życie Konina – dodatek do Głosu Wielkopolskiego
• Radio Flash (od 1 marca 2008 Planeta FM)
• Telewizja Lokalny-Turek
• Telewizja – Wirtualna.TV
• Portal regionalny – Wirtualny Konin
• Portal regionu konińskiego – toKonin.pl
• Portal Konińskiej Starówki – konin-starowka.pl

edytuj Książki o Koninie

• Piotr Maluśkiewicz: Ziemia Konińska, 1997
• Theo Richmond: Uporczywe echo, 2001
• Stefan Rusin: Znani i nieznani w Koninie, 2008
• Henryk Łechtański, Tomasz Andrzej Nowak: Poczta i filatelistyka w Koninie. Zarys dziejów, 2008

edytuj Zobacz też

• miasta w Polsce
• ludność Konina

Przypisy

edytuj Linki zewnętrzne

• Konin w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom IV (Kęs – Kutno) z 1883 r.
• Koniński Serwis Internetowy
• Portal regionalny wirtualnyKonin.pl
• portal regionu konińskiego – toKonin.pl
• Portal Konińskiej Starówki – konin-starowka.pl
• Mapy: Emapi • Google Maps • Targeo • Zumi
• Zdjęcia satelitarne: Google Maps • Wikimapia • Zumi
• http://cuda_polski.netbird.pl/a/714/12534,1
• Konin w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom IV (Kęs – Kutno) z 1883 r.

p • d • e Województwo wielkopolskie Powiaty grodzkie Kalisz • Konin • Leszno • Poznań Powiaty ziemskie chodzieski • czarnkowsko-trzcianecki • gnieźnieński • gostyński • grodziski • jarociński • kaliski • kępiński • kolski • koniński • kościański • krotoszyński • leszczyński • międzychodzki • nowotomyski • obornicki • ostrowski • ostrzeszowski • pilski • pleszewski • poznański • rawicki • słupecki • szamotulski • średzki • śremski • turecki • wągrowiecki • wolsztyński • wrzesiński • złotowski

p • d • e Miasta województwa wielkopolskiego Miasta powiatowe Chodzież • Czarnków • Gniezno • Gostyń • Grodzisk Wielkopolski • Jarocin • Kalisz • Kępno • Koło • Konin • Kościan • Krotoszyn • Leszno • Międzychód • Nowy Tomyśl • Oborniki • Ostrów Wielkopolski • Ostrzeszów • Piła • Pleszew • Poznań • Rawicz • Słupca • Szamotuły • Śrem • Środa Wielkopolska • Turek • Wągrowiec • Wolsztyn • Września • Złotów Miasta gminne Bojanowo • Borek Wielkopolski • Buk • Czempiń • Czerniejewo • Dąbie • Dobra • Dolsk • Golina • Gołańcz • Grabów nad Prosną • Jastrowie • Jutrosin • Kleczew • Kłecko • Kłodawa • Kobylin • Kostrzyn • Koźmin Wielkopolski • Kórnik • Krajenka • Krobia • Krzywiń • Krzyż Wielkopolski • Książ Wielkopolski • Luboń • Lwówek • Łobżenica • Margonin • Miejska Górka • Miłosław • Mikstat • Mosina • Murowana Goślina • Nowe Skalmierzyce • Nekla • Obrzycko • Odolanów • Okonek • Opalenica • Osieczna • Ostroróg • Pniewy • Pobiedziska • Pogorzela • Poniec • Przedecz • Puszczykowo • Pyzdry • Rakoniewice • Raszków • Rogoźno • Rydzyna • Rychwał • Sieraków • Skoki • Sompolno • Stawiszyn • Stęszew • Sulmierzyce • Swarzędz • Szamocin • Ślesin • Śmigiel • Trzcianka • Trzemeszno • Tuliszków • Ujście • Wieleń • Wielichowo • Wronki • Wyrzysk • Wysoka • Zagórów • Zbąszyń • Zduny • Żerków

HOT NEWS !